"سعید صادقی"، عکاس جنگ

‌عکس‌های سعید صادقی و نوع سرکردن‌اش با فضای زندگی و آدم‌های جبهه – که انگار همیشه آن‌جا بود و جبهه‌ای ها بودند که به او می‌رسیدند و از او جدا می‌شدند - نشان روشن حضور هنرمند در دل زندگی و موقعیت اثر خود است. او ناظر نیست، حاضر است. او آن‌جا "هست" و عکس هم می‌گیرد؛ نرفته که عکاسی کند. آدمِ در برابرِ دوربین او حس نمی‌کند که آدمی و نگاهی جدا و از بیرون مشاهده‌گر اوست. انگار کسی هست که به جای اسلحه و قمقمه و لباس و کلاه دوربین دستش است؛ همین‌قدر چسبیده به او و در ادامه‌ی تن و ذهن و حسّ ِحضورِ حاضرِ او. از این منظر و جایگاه است که سعید صادقی می‌رسد به عکس‌هایی که بسیار دور از روایت کلان جنگ و جبهه – و حتی روایت کلان عکس به عنوان اثر هنری و حرفه‌ای – روایت و تجسم لحظه‌های خُرد و خلوتِ آدم‌هاست؛ و بُهت و خلوص و خالیِ آن‌ها. لحظه‌هایی که در نگاهی و خلوتی و رابطه‌ای از جنس آن فضا و آن زندگی، و انگار در بزنگاه مکث آدم‌ها بر روال جاری ِغالبِ زندگی‌شان به دست می‌آید و به مکث عکاس و مخاطب بر این ایست‌ها و قطع جریان‌ها می‌انجامد؛ و از همین جاست که تأثیر عکس‌های او از تکنیک و فرم و بیان مرسوم و معمول عکاسی جنگ یا عکاسی مستند و از جایگاه عکاسِ حرفه‌ای و مشاهده‌گر جدا می‌شود و عکس‌ها / آدم‌های او برای برقراری رابطه با خود، جایی جدا و متفاوت از ذهنیت و فضای عادت یافته از مخاطب خود طلب می‌کنند.
برای من، در کنار این آثار و تأثرات، عکس خود او، که در این مجموعه می‌بینیدش، گویای ناگفته‌های بسیار است.

 saeid sadeghi 1

saeid sadeghi 2

saeid sadeghi 3

saeid sadeghi 4

saeid sadeghi 5

saeid sadeghi 6

saeid sadeghi 7

saeid sadeghi 8

saeid sadeghi 9

saeid sadeghi 10

saeid sadeghi 11

 

برچسب ها: دهه 1360, جنگ

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی